มาปัดฝุ่น

posted on 13 Apr 2015 23:50 by yugasan
 
 
 
ดองมาจะปีเเล้ว...
 
 
 
 
มีเรื่องที่อยากทำเยอะเลยล่ะค่ะ  เเต่ ความขี้เกียจ  อะไรหลายๆอย่างเป็นเหตุ
 
 
 
ก็...
 
 
 
ก็นั่นเเล่ะค่ะ....
 
 
 
มันปัดฝุ่น (หัวเราะ)
 
 
 
 
 
 
#อะไรของเเกเนี่ย....
 
 
 
 
ถ้าเป็นไปได้ตั้งใจว่า อยากจะเเต่งฟิคเป็นชิ้นเป็นอันอีกครั้ง  ด้วยความที่อารมณ์เเปรปรวนเเบบสุดๆ ฟิลลิ่งกับพล็อตเลยตีกันมั่ว เป็นอันว่าจนบัดนี้ยังไม่ได้เเต่งเลยค่ะ
 
 
 
เเถมปีนี้สอบอีกเเน่ะ โอย...;[];
 
 
 
 
 
 
 
เเต่ก็นะ...
 
 
 
 
ไอจะพยายามมาปัดฝุ่น(?) เยอะๆนะคะ (ฮา)
 
 
 
ไว้พบกันนะคะ !
 
 
 
ปล. หมู่นี้ติดจะวาดรูปเรื่อยเฉื่อยด้วยค่ะ...(เเต่ก็ไม่ได้อัพเยอะอะไรมาก)
ปล.อะเกนน // id=5151406 <--pixiv เราเองล่ะ ! ;w; 
 
 
 
 

HBD.คุุณฮิ 05/05/2014

posted on 06 May 2014 00:34 by yugasan
 
 
อู้ซะนาน ระยะนี้ยุ่งมากๆเลยค่ะ 
 
วันนี้มาตามหัวใจเรียกร้อง #ผิดมาก
 
 
 
 
 
สุขสันต์วันเกิดนะคุณฮิ ! TTvTT #โบกป้ายลูกสาว
 
 
http://image.ohozaa.com/i/768/UUqFmR.png
 
 
 
 
 
 
#กำลังฝึกsaiค่ะ #เน่ามากเลย 
 
 
 
 
ลูกสาวมามี้โตขึ้นอีกปีเเล้วเนอะ TTvTT มี้ปลื้มใจเเท้
 
 
โตขึ้นอีกปีเเล้ว ยังไงมีก็ขอให้หนูโตวัยๆ(?) เป็นนายหญิงคาบัคโรเน สวยวันสวยคืน ม้ารักม้าหลงม้าเฝ้าภวงค์ถึงหนูนะลูก (??) 
 
 
 
T3T  รักกับเสี่ยม้านานๆนะลูก !  มีความสุขมากๆนะ ! 
 
 
 
 
#กลิ้งออกจากบล็อคเเล้วซับน้ำตาเเบบคุณเเม่
 
 
 
 
 
 
 
 
หมายเหตุ - เอนทรี่นี้ ถือกำเนิดขึ้นมาจากอาการอู้ของ จขบ....(หนีมาจากติดสกรีนโทน)
                  มันคือฟิคที่ไม่ใช่ฟิค...เเต่มันก็คือฟิคน่ะเเล่ะ...
                 พล็อตอะไรไม่มีเลยล่ะค่ะ... อยากเเต่งฉากนี้เฉย ถ ถ ถ ถ ถ ถ ...
                - ใช้วิจารณาญาณในการอ่านด้วยนะคะ !
                -  ยำรวมคู่กับเรื่อง....(อ่า...มีkhr / knb / mca[kagerou project] ค่ะ! คู่อะไร ลุ้นเองนะ...#เลว)
                - ไม่ได้เเต่งฟิคนาน ภาษาติดขัด...;w;
                - ถ้าเป็นเรื่องยาวละก็...สปอยล์ฟิคสินะ เหะ ๆ ๆ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   สายฝนโปรยหล่น  ลงกระทบกับร่างกาย  ไหลผ่านเส้นผมจนลู่ลง อาบใบหน้า พวงเเก้ม เเละดวงตา
 
   เหน็บหนาวจนเกินกว่าจะใส่ใจ  เพราะก้อนเนื้อในอกบีบคั้น จนไร้ซึ่งความรู้สึกใด
 
   นัยน์ตาสีมรกตเหม่อมองฟากฟ้าเลื่อนลอย   ริมฝีปากบางเผยอออก
 
  ส่งเสียงหัวเราะเเว่วหวานเเสนน่ารังเกียจ  จนอีกฝ่ายรู้สึกขนลุก 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เกลียด เกลียด เกลียด เกลียด ! ฉันเกลียดเเก ! ได้ยินไหม ! "  
 
 
 
หยาดน้ำตาไหลอาบเเก้ม  เเขนเล็กๆที่ค่อนข้างจะไร้เรี่ยวเเรง เงื้อคมดาบเข้าฟาดฟันร่างสูงของอีกฝ่ายที่ล้มลงอย่างเชื่องช้า ทว่าบาดเเผลนั้นกลับเป็นเเผลฉกรรจ์สาหัส
 
 
นัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่สะท้อนออกมาเพียงภาพของ"เมฆาที่เเสนเดียวดาย"เบิกกว้าง  
 
ริมฝีปากพึมพำเบาๆไม่ต่างกัน
 
สีหน้าตกใจนั้นเเฝงด้วยรอยยิ้มหยัน ที่เเสนปวดร้าว  มือเเกร่งกุมข้อมือของกรรมการคุมกฏเอาไว้จนเเน่น 
 
 
...ท่ามกลางสายฝนยามเย็นโปรยปราย ทั้งจากนี้ เเละตลอดไป...
 
 
 
 
 
เพราะความรักของสายฝนนั้นเเผดเผาจนมอดไหม้
 
 
สุดท้ายเเล้วถึงได้ทรมาน  ถึงได้เจ็บปวด
 
 
 
 
 
 
รักนายนะ
 
 
ฉันรักนายนะ โกคุเดระ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
รักเพียงเเค่นายเท่านั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
รักเพียงเเค่นาย ที่เเสนโง่งม   เชื่อในคำโกหก [ที่ว่า ฉันรักเพียงเเค่นายเท่านั้น]  
 
 
 
รัก  
 
 
รัก
 
 
รัก
 
 
รัก
 
 
รัก
 
 
 
รัก
 
 
 
 
รัก...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.............................................................................................................................. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ที่เเห่งนี้มีเพียงเเค่ฉันกับนายเท่านั้น
 
 
 
ไม่ว่าอย่างไรก็จะมีเพียงเเค่ฉันกับนายเท่านั้น
 
 
 
จะมีเพียงเเค่เราเท่านั้น...
 
 
 
 
 
ดังนั้นอย่าเบือนหน้าหนีสิ  ฉันอยากเห็นสีหน้าของนายนะ  
 
 
ไม่ต้องสั่นกลัวไปหรอก   ฉันอยู่ข้างๆนายเเล้วยังไงล่ะ
 
 
อย่าผลักไสฉันสิ  เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันไม่ใช่เหรอ
 
 
 
เพราะว่า ในตอนนี้ ช่วงเวลานี้   ฉันจะสัมผัสนายยังไงล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ดังนั้นมองมาที่นัยน์ตาของฉันสิ
 
 
 
 
 
 
 
[ ชินจัง...]
 
 
เสียงกระซิบที่ดังเเว่วเข้ามาในโสตประสาทที่ปิดตาย ทำให้นัยน์ตาเบื้องหลังกรอบเเว่นตาปรือหลับลง จนเรียกได้ว่าข่มตา 
 
 
ริมฝีปากของร่างด้านบนซุกไซร้ตามลำคอ 
 
 
 
ทิ้งไว้เพียงไออุ่น  กับร่องรอยสีอ่อน ที่มองไม่เห็นชัดเจนนัก ในยามที่สายฝนพรำ
 
 
 
เเละเรือนผมสีดำสนิทที่ปรกลงมา  กับความทรงจำที่เเสนห่างไกล
 
 
 
 
 
ก่อนที่จะลืมเลือนทุกสิ่งไป  น้ำเสียงที่เเผ่วเบาคลอสายฝน ก็ได้เอื้อนเอ่ยขึ้นมา
 
 
 
 
 
[ อย่าลืมมันไปซะล่ะ...]
 
 
 
 
 
 
 
 
ไม่ทันที่จะรู้ตัว ไม่ทันที่จะตั้งรับความรักที่เเสนเย็นชาที่อีกฝ่ายหยิบยื่น
 
 
 
 
 
น้ำตาก็ไหลออกมาก็ไหลออกมาก่อนที่อีกฝ่ายจะดำดิ่งลงไปพร้อมกันเสียอีก
 
 
 
 
 
 
........................................................................................................................
 
 
 
 
เพราะงูพิษที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งทิ้ง กระซิบเข้ามาอย่างเงียบงัน
 
 
ว่าให้ทำลายทุกอย่างทิ้งไปซะ 
 
 
 
ดังนั้น  ผมถึงรู้สึกตัวขึ้นมาว่า....
 
 
 
 
ทำไมกัน
 
 
 
 
 
[ชินทาโร่]
 
 
 
 
 
ทำไมกันล่ะ
 
 
 
[ชินทาโร่]
 
 
 
ทำไมถึงต้องเป็นเเบบนี้กันล่ะ
 
 
 
 
[นี่....ชินทาโร่....]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ถ้าจะหนีจากฉันไป  
 
 
 
 
[ฉัน.....]
 
 
 
 
 
 
 
ก็อย่ามาจับต้อง  อย่ามาสัมผัส อย่าเข้ามาทักทาย   อย่ามาส่งยิ้มน่ารำคาญขัดตา
 
 
 
 
 
[ฉันน่ะ....]
 
 
 
 
 
 
 
ถ้ารู้อยู่เเล้วว่ามันจะต้องเป็นเเบบนี้
 
 
 
 
 
 
[ฉันอยู่ตรงนี้นะ...]
 
 
 
 
 
 
ก็อย่ามากวนใจ
 
 
 
 
[ฉันอยู่กับนายตรงนี้....]
 
 
 
 
 
ปล่อยฉันทิ้งไว้ตั้งเเต่เเรกก็ดีอยู่เเล้วเเท้ๆ  
 
 
 
 
 
ฮารุกะ ....
 
 
 
 
 
[อยู่...ตรงนี้เเล้ว....]
 
 
 
 
 
 
 
 
มือเรียวกระชับกรรไกรสีเเดงสดในมือเเน่น   ก่อนจะเล็งไปที่ลำคอเล็กๆของตัวเอง  
 
 
 
นัยน์ตาที่ไร้เเววชีวิตเหม่อลอย
 
 
 
 
ก่อนจะฝังคมกรรไกรลงไปนับครั้งไม่ถ้วน  
 
 
 
 
 
หยดเลือดสาดกระเซนเปรอะเปื้อนใบหน้่า ยิ่งกลิ่นคาวทวีความรุนเเรง รอยยิ้มนั้นก็ยิ่งปรากฏบนใบหน้า
 
 
 
 
 
 
อ้อมเเขนเเกร่งที่กอดร่างเล็กๆอยู่ด้านหลังกระชับอ้อมกอดของตัวเองจนเเน่น   ยิ่งกรรไกรถูกฝังลงมาที่ลำคอมากครั้งเท่าไหร่  อ้อมกอดของเขาก็จะยิ่งเเน่นมากขึ้นเท่านั้น
 
 
 
ราวปลอบโยน...
 
 
 
 
 
[ไม่เป็นไรนะ  ไม่เป็นไรเเล้วล่ะ....ฉันอยู่ตรงนี้เล้ว...]
 
 
 
 
 
 
[ฉันไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย...]
 
 
 
 
 
 
ดวงตาที่เหม่อลอยไร้อารมณ์จ้องมองมาที่ร่างในอ้อมกอดด้วยความว่างเปล่า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
[ ชินทาโร่... ]
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
 
 
 
จบเหอะ =_=;
 
 
 
 
 
จู่ๆก็อยากเเต่งค่ะ  เเอบอู้ล่ะ...#สกรีนโทนยังไม่เสร็จเลย บังอาจอู้ <เเว่วเสียงบก.
 
 
 
 
เชื่อว่าทั้งสามพารท์ที่อ่าน มันต้องมีคนงง....  เเหงค่ะ  นอกจากจะไม่มีพล็อตเเล้ว ยังเเต่งตามอารมณ์ ไม่มีเกริ่น ไม่มีอะไรเลยทั้งนั้น เเถมยังคนละเรื่องคนละคู่ด้วย เหอะๆ...
&nb